n a r m k. * ™

 

 

 

 

เหงาไหม ?

ที่บนเวที ไม่ได้มีห้าคนเหมือนเคย

 

 

ประหม่าไหม ?

ที่ต้องพูดขอบคุณรางวัลที่ได้รับกันอยู่แค่สามคน

 

 

กว้างไหม ?

หนาวไหม ?

กดดันไหม ?

ไม่ชินใช่ไหม ?

ข้างบนเวทีนั่น ..

 

 

 

อยากมีอ้อมกอดของใครสักคนไหม ?

อยากมีมือของใครซักคนไหม ?

อยากมีไหล่ของใครซักคนไหม ?

 

 

 

 

จะได้ไม่หนาว ..

จะได้ไม่เหงา ..

จะได้ไม่ประหม่า ..

จะได้ไม่กดดัน ..

 

 

เวทีจะได้แคบลง .. ให้พอดีกับผู้ชายตัวโตๆ ห้าคน

น้ำตาหยดเล็กๆ .. จะได้หลั่งออกมาด้วยความรู้สึกตื้นตัน ขอบคุณ ดีใจ

คำขอบคุณ .. จะได้พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ประหม่า ไม่ขัดเขิน

 

 

 

 

 

ไม่มีรถหรู ไม่ได้เดินพรมแดง ไม่มีดินเนอร์ราคาแพง

ไม่มีสไตลิส ไม่มีคอสตูม ไม่มีเมคอัพ

ไม่มีทีมงาน ไม่มีบอดี้การ์ด ไม่มีผู้จัดการส่วนตัว

ไม่มีคำแสดงความยินดีจากทีมงาน ไม่มีช่อดอกไม้ช่อโต

 

มีเพียงผู้ชายสามคน และคุณแม่ของพวกเขา

มีเพียงอ้อมกอดของแม่ และตัวเอง

มีเพียงเสื้อผ้าของตัวเอง อาหารมือเล็กๆ รถตู้หนึ่งคัน

 

 

แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่า

 

 

เสียงเพรียกหาจากดวงดาว “แคสสิโอเปีย” ของพวกเขา

ที่ยังคงตะโกนคำว่า “มิดอโย” .. เชื่อมั่นในพวกเขา

ที่ยังคงโบกสะบัดแท่งไฟ ลูกโป่งสีแดงมุกอย่างสุดกำลัง เป็นกำลังใจให้พวกเขา

มีเพียงแค่นี้เท่านั้น

 

 

 

 

ฉัน .. แม้จะดูผ่านกล่องสี่เหลี่ยม

แต่ฉัน ก็ยังร้องไห้ไปพร้อมๆ กับแคสสิโอเปียทั้งฮอลล์

 

ฉันดีใจ .. ที่ได้เห็นพี่อีกครั้ง แม้จะไม่ครบทั้งห้าคน

ฉันดีใจ ที่เห็นพี่ยิ้ม .. แม้จะเป็นยิ้มที่ดูประหลาดมากก็ตามที

ฉันดีใจ ที่พี่ยังคงนึกถึงทุกคนเสมอ .. แม้จะไม่รู้ว่าอีกสองคนจะได้ดูอยู่ไหม

 

 

 

 

 

เหมือนฉันจะร้องไห้มากเกินไป

ตาของฉันบวมแดงไปหมด

หยาดน้ำตาทำให้สายตาของฉันพร่าเลือน ..

 

เหมือนฉันเห็นใครอีกสองคนบนนั้น ..

 

 

ใช่พี่ไหม ?

 

 

 

 

เหมือนฉันเห็นผู้ชายห้าคนกำลังก้มตัวให้ต่ำที่สุด

โค้งขอบคุณทุกคน ทั้งฮอลล์ พร้อมกับเปล่งคำขอบคุณออกมาไม่ขาดสาย

 

 

ใช่พี่ไหม ?

 

 

 

 

 

เหมือนฉันจะได้ยินเสียงของพี่ที่พูดว่า “สวัสดีครับ พวกเรา ดงบังชินกิ ครับ”

 

 

ใช่พี่ไหม ?

 

 

 

 

 

หรือเพราะมันดึกเกินไป ..

ฉันก็เลยง่วงนอน .. สะลึมสะลือ เผลอหลับฝันไป

หรือเพราะฉันร้องไห้มากเกินไป ..

ฉันก็เลยมองอะไรไม่ชัด เห็นอะไรเบลอไปหมด

 

 

 

 

 

 

 

แต่ฉันได้ยินนะ .. เสียงที่พี่ขอบคุณพวกเรา

ฉันสิ .. ต้องขอบคุณพี่

 

 

ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีวันนี้

วันที่ฉันเป็นแฟนคลับของวงหนึ่ง ที่ได้ชื่อว่ามีแฟนคลับมากที่สุดในโลก

 

ทำให้ฉันภูมิใจ ที่จะได้บอกใครๆ ว่าฉันเป็นดวงดาวแคสสิโอเปีย

 

 

 

“ฉันเป็นแคสสิโอเปีย ของ ดงบังชินกิ”

 

 

 

 

ฉันจะยังอยู่ตรงนี้ ..

 

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ..

อย่าร้องไห้เลยนะคนดี ... ช่วยกลั้นน้ำตาเหมือนบนเวทีนั่นก่อนได้ไหม ..

 

เมื่อเดินลงมา ..

อาจจะมีใครอีกสองคน .. ที่คอยซับน้ำตาให้พี่อยู่

อาจจะมีใครอีกเป็นล้านคน .. ที่คอยให้กำลังใจพี่

 

 

 

 

 

เชื่อมั่น และ ศรัทธา

ฉันมีแค่นี้เท่านั้น ... มันพอไหม ?

 

 

ส่วนเรื่องความรัก .. ฉันให้พี่ไปหมดแล้ว

พี่รู้ใช่ไหม ?